Het Israëlisch-Palestijnse waterconflict
De bergaquifer
Een aquifer bestaat uit een voor water ondoordringbare laag gesteente (in het geval van de aquifer onder de Westelijke Jordaanoever en onder de Gazastrook gaat het om kalksteen en dolomiet) waarboven zich waterdoorlaatbare lagen bevinden. Regenwater dringt door in de grond tot op de ondoorlaatbare laag, waarboven het water zich opstapelt. Waar de ondoorlaatbare gesteentelaag aan de oppervlakte verschijnt, stroomt het bovenliggende water weg en ontstaat er een bron.
De aquifers onder Israël en de Bezette Gebieden worden gedurende de winterperiode aangevuld met neerslag. De aquifers zijn dus hernieuwbare watervoorraden, in tegenstelling tot andere types van ondergrondse waterreservoirs die niet hernieuwbaar zijn en zogenaamd 'fossiel' water bevatten. Bij exploitatie raken niet-hernieuwbare watervoorraden na verloop van tijd uitgeput. Hernieuwbare watervoorraden raken alleen uitgeput door verkeerde exploitatie of door uitblijven van neerslag.
De 'bergaquifer' onder Westelijke Jordaanoever strekt zich uit van de Jezrealvallei bij Afula in het noorden tot de Beershabavallei in het zuiden, en van de voet van het gebergte van Judea in het westen tot de Jordaanvallei in het oosten. Het grootste ervan deel is gelegen onder de Westelijke Jordaanoever.
De bergaquifer kan onderverdeeld worden in drie bekkens: de westelijke aquifer (Yarkon-Tanninim aquifer), de noordoostelijke aquifer (de Nabloes-Gilboa aquifer) en de oostelijke aquifers.
Het water van de westelijke aquifer stroomt westwaarts, in de richting van de Middellandse Zee en maakt dus geen deel uit van het stroomgebied van de Jordaan. De belangrijkste natuurlijke bronnen zijn de Rosh Ha'Ayin-bronnen, waar de Yarkon ontstaat, en de Tanninim-bronnen bij Hadera in het noorden. De bronnen bevinden zich binnen de Groene Lijn.
De noordoostelijke aquifer strekt zich uit van Nabloes, onder het het Gilboagebergte en de Bet Sheanvallei, in noordoostelijke richting uit. De natuurlijke drainage vindt plaats door de bronnen van Ein Harod en Bet Shean. De waterscheiding loopt dwars door deze aquifer, waardoor een gedeelte van de aquifer tot het stroomgebied van de Jordaan behoort.
De oostelijke aquifer stroomt in de richting van de Jordaan en de Dode Zee langs diverse natuurlijke bronnen zoals Wadi Kelt en Wadi Uja. Deze aquifer bestaat uit twee waterlagen die door een ondoordringbare steenlaag van enkele honderden meters van elkaar gescheiden zijn. Deze aquifer maakt deel uit van het stroomgebied van de Jordaan.
